Hier ga je zo’n spijt van krijgen!

Gisteren luisterde ik naar een podcast van Kim Munnecom met de titel ‘Hier ga je zo’n spijt van krijgen!’ Jeetje, wat was dit een podcast die ik even nodig had om te horen! Het gaat over actie ondernemen op wat je graag wilt bereiken. En hoe logisch dat ook klinkt, dit is iets wat ik nodig had om juist NU te horen. Want spijt dat heb ik al….

Ze vertelt in het begin van de podcast heel kort over iemand die ervan droomde zangeres te worden en maar geen actie ondernam. Al 10 jaar lang droomde ze hierover en ze heeft nooit een stap gezet om iets met die droom te doen. Hoe zonde is dat! Bedenk je eens wat er in die 10 jaar al had kunnen gebeuren!

En het enige wat ik dacht was ‘verdomme, dat heb ik ook!’ Al bijna 10 jaar droom ik ervan een eigen blog te hebben. Ik heb wel pogingen gedaan, maar nooit écht het commitment gemaakt. En dit is zo zonde! Want nu zijn we zoveel jaar later en voelt het zoveel moeilijker.

Benieuwd naar de podcast die ik aan het luisteren was? Dit is ‘m!

Wat ik tegen mijn 10 jaar jongere zelf zou willen zeggen…

Als ik terug in de tijd kon gaan zou ik mezelf vertellen dat ik mijn gevoel moest volgen. Dat ik gewoon lekker mocht gaan opschrijven wat mij bezig houdt. Wat ik mooi vind en leuk vind om te doen. Schrijven over wat ik leer. Schrijven over mijn passie voor interieur. Schrijven over mijn passie voor marketing. Schrijven over het moederschap, de ontzettend leuke dingen maar ook hoe moeilijk ik het soms vind. Schrijven over jezelf zijn.

Ik zou mezelf vertellen dat ik me niet moet laten tegenhouden of verlammen door alle adviezen die je krijgt. Adviezen van mensen om je heen, maar ook van alles wat je online leest: kies een niche, verdiep je in SEO, gebruik pinterest, doe iets met video, post elke dag een blog, of anders minstens 3x per week anders wordt het nooit wat. En hoe goed die adviezen ook zullen werken, het had bij mij het tegenovergestelde effect…

Ik zou mezelf vertellen me niet gek te laten maken en te beginnen. Start before you’re ready. Ik wou dat ik dat eerder had geleerd. Ik zou mezelf vertellen dat je juist leert en groeit van de posts die je plaatst en daarna beter kan worden. Dat je niet in één keer de perfecte blog neer hoeft te zetten. Want zoals ik inmiddels weet, ‘perfect’ bestaat niet. Het zorgt er alleen maar voor dat het in mijn hoofd blijft of op z’n hoogst in een hoekje op mijn computer ergens verstopt is, in plaats van online staat.

Ook zou ik mezelf vertellen dat ik niet bang moet zijn om te falen. En al helemaal niet bang moet zijn voor succes. Ga je niet afvragen wat andere mensen zullen denken als iets wel of juist niet lukt. Blijf dichtbij jezelf en bedenk je waarom je doet je wat je doet. Je wilt anderen inspireren om zichzelf te zijn. Kies voor de dingen die jij leuk vind. Of dat nou gaat om kleding, interieur, vakanties of werk. Dát is wat je anderen wilt meegeven. Leef dit zelf ook. Schrijf wat je wilt schrijven. Deel wat je wilt delen!

“Het enige wat ik dacht was

‘verdomme, dat heb ik ook!'”

Wees trots op jezelf voor het proberen. Leer van je fouten en ga verder. Als je valt, sta dan weer op. Ook falen bestaat niet. Stop niet, geef niet op. Heb je een twee weken gemist door tijdgebrek? Geeft niet. Kan gebeuren. Kijk naar wat je van de situatie kunt leren. Hoe kun je het beter, slimmer of anders doen? Dát is groeien. Zo bouw je aan je doelen en dromen. Alleen door te proberen, te vallen én weer op te staan ga je je dromen waar maken. Zie het als onderdeel van het proces.

Tot slot, begin nu! Ik heb er spijt van dat ik niet eerder vol overgave en vol enthousiasme ben begonnen én ben doorgegaan met bloggen. De enige die dit tegen gehouden heeft, ben ik zelf.

Als ik tien jaar geleden was begonnen én echt het commitment had gemaakt, dan had ik nu al zoveel verder kunnen zijn. Je hebt als je net bent afgestudeerd nog weinig verantwoordelijkheden en juist veel tijd. Dat is hét moment! Go for it! Waag die sprong. Hoe mooi zou het zijn dat je elke dag, elke week, elk jaar een stap dichter bij je droom komt?!

Inmiddels ben ik dus tien jaar verder. En toch ga ik nu alsnog mijn ‘adviezen’ opvolgen. Ik wil namelijk niet over nog eens tien jaar terugkijken en denken ‘ik had toen tóch moeten beginnen’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *